يكجا نشين

زین سبب من تیغ کردم در غلاف
تا که کژ خوانـــی نخواند بر خلاف

علف دم درب معمولا (بیور) بی ویار است
این مثالی حکیمانه در قدر شناسی یا قدرنشناسی است.
اولین بار این تمثیل از زبان مادر مکرمم شنیدم . در نوجوانی گرچه ذهنم با متن سنگینی برخورد کرد اما سریع و جدی روی آن همان موقع تمرکز پیدا کردم !
یعنی فهمیدم که موضوع و مثال چه مفهومی دارد ... ( خلاصه یعنی آدمیزاده معمولا قدر داشته های دم دستی خویش را نمی داند )

بچه ها اگر اولیای حکیم هم داشته باشند بدلیل بچه بودنشان در درک و فهم؛ سخن معلم خویش را بعنوان سند قطعیه در برابر سخن حتی پدر و مادر دانای خویش قرار میدهند

گویا حرف دیگری وحی منزل است
اقوام کم خرد و ظرفیت ؛ غریبه هایی که روی به آشنایی آورده اند را گاه بر صدر می نشانند ...

بینایان از نعمت چشم برخوردارند و بدلیل اینکه همیشه و علی الخصوص مفت از آن برخوردارند قدرشناسی نمی کنند
گاه کار تا آنجا پیش رفته که افراد , خود هر آنچه که لازم است را دارند و باارزش را هم دارند اما کم ارزش تر و عاریه ای تر از همان نوع را, از دیگری برتر می پندارند!

کوته بینانی بسیار در برخورد با رسولان الهی گاه تنها بدان دلیل که آن رسولان همانند خودشان بشر هستند از پذیرش خودشان که هیچ حتی از شنیدن منطق و سخنانشان هم اباء میکردند!

اینجا عارضه خود کم انگاری مفرط موجبات انحراف و سقوط بسیاری از گذشتگان را فراهم آورده و نیز اهالی حال و نیز آیندگان را ...

مرغ همسایه برای آنهایی غاز است که از قدرشناسی هر آنچه که خویش دارند محرومند!

و اینجاست که سزای آن را خواهند یافت که داشته هایشان از آنان گرفته شود و در اینصورت اخذکننده را ملامتی نتوان کرد!!

آری
قَالُوا مَا أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَمَا أَنزَلَ الرَّحْمَانُ مِنْ شَیْ ٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ
...
زمانی ذکر می آید که از پیش مایه آن در مذکر و متذکر وجود داشته باشد والا ذکر بی معنی خواهد بود
ذکر بیداری و آگاهی و هشیاری زاست
ذکر زنگ است و های است
گاه برای بعضی هم هوی است
و گاه برای اندکی هم ای جان است
...

کسی که مزدور و حقوق بگیر است شان تبلیغ و هدایت نخواهد داشت و هم توان آنرا نمیتواند بدست آورد
او معمولا از همانجایی که میخورد میگوید
نمیتواند مستقل باشد لذاست که خوانندگان مردم بسوی خدا , متفاوتند و تنها

آنهایی جواز دارند , که از هیچ جایی - بجز از جانب خدا - مزدی از احدی نمی گیرند ...

از كسانى پیروى نمایید كه از شما مزدی [در برابر دعوت و خیرخواهى خویش ] نمى خواهند و خود [نیز از ] راه یافتگانند.
اتَّبِعُوا مَنْ لَا یَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُمْ مُهْتَدُونَ
..

حسرت آگاهان برای غافلان و جاهلان
کاشکی میگویند ...
غافلین از کاشکی چه می فهمند؟!...
قِیلَ ادْخُلْ الْجَنَّةَ قَالَ یَا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ
...

کسی که بمعرفت رسیده را نیشخند میکند جای دریغ دارد ...
یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون

...
و یک چیز عجیب
مغرض قاتل , بتمسخر به مومن میگوید ترا میکشم و میفرستم بهمان جنّتی که میگویی و وعده میکنی
و عجب است که او راست ترین حرف خویش را بر سبیل انکار و تمسخر میگوید !!!
قِیلَ ادْخُلْ الْجَنَّةَ
...

علف دم درب معمولا (بیور) بی ویار است
این مثالی حکیمانه در قدر شناسی یا قدرنشناسی است.
اولین بار این تمثیل از زبان مادر مکرمم شنیدم . در نوجوانی گرچه ذهنم با متن سنگینی برخورد کرد اما سریع و جدی روی آن همان موقع تمرکز پیدا کردم !
یعنی فهمیدم که موضوع و مثال چه مفهومی دارد ... ( خلاصه یعنی آدمیزاده معمولا قدر داشته های دم دستی خویش را نمی داند )

بچه ها اگر اولیای حکیم هم داشته باشند بدلیل بچه بودنشان در درک و فهم؛ سخن معلم خویش را بعنوان سند قطعیه در برابر سخن حتی پدر و مادر دانای خویش قرار میدهند

گویا حرف دیگری وحی منزل است
اقوام کم خرد و ظرفیت ؛ غریبه هایی که روی به آشنایی آورده اند را گاه بر صدر می نشانند ...

بینایان از نعمت چشم برخوردارند و بدلیل اینکه همیشه و علی الخصوص مفت از آن برخوردارند قدرشناسی نمی کنند
گاه کار تا آنجا پیش رفته که افراد , خود هر آنچه که لازم است را دارند و باارزش را هم دارند اما کم ارزش تر و عاریه ای تر از همان نوع را, از دیگری برتر می پندارند!

کوته بینانی بسیار در برخورد با رسولان الهی گاه تنها بدان دلیل که آن رسولان همانند خودشان بشر هستند از پذیرش خودشان که هیچ حتی از شنیدن منطق و سخنانشان هم اباء میکردند!

اینجا عارضه خود کم انگاری مفرط موجبات انحراف و سقوط بسیاری از گذشتگان را فراهم آورده و نیز اهالی حال و نیز آیندگان را ...

مرغ همسایه برای آنهایی غاز است که از قدرشناسی هر آنچه که خویش دارند محرومند!

و اینجاست که سزای آن را خواهند یافت که داشته هایشان از آنان گرفته شود و در اینصورت اخذکننده را ملامتی نتوان کرد!!

آری
قَالُوا مَا أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَمَا أَنزَلَ الرَّحْمَانُ مِنْ شَیْ ٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ
...
زمانی ذکر می آید که از پیش مایه آن در مذکر و متذکر وجود داشته باشد والا ذکر بی معنی خواهد بود
ذکر بیداری و آگاهی و هشیاری زاست
ذکر زنگ است و های است
گاه برای بعضی هم هوی است
و گاه برای اندکی هم ای جان است
...

کسی که مزدور و حقوق بگیر است شان تبلیغ و هدایت نخواهد داشت و هم توان آنرا نمیتواند بدست آورد
او معمولا از همانجایی که میخورد میگوید
نمیتواند مستقل باشد لذاست که خوانندگان مردم بسوی خدا , متفاوتند و تنها

آنهایی جواز دارند , که از هیچ جایی - بجز از جانب خدا - مزدی از احدی نمی گیرند ...

از كسانى پیروى نمایید كه از شما مزدی [در برابر دعوت و خیرخواهى خویش ] نمى خواهند و خود [نیز از ] راه یافتگانند.
اتَّبِعُوا مَنْ لَا یَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُمْ مُهْتَدُونَ
..

حسرت آگاهان برای غافلان و جاهلان
کاشکی میگویند ...
غافلین از کاشکی چه می فهمند؟!...
قِیلَ ادْخُلْ الْجَنَّةَ قَالَ یَا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ
...

کسی که بمعرفت رسیده را نیشخند میکند جای دریغ دارد ...
یَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُون

...
و یک چیز عجیب
مغرض قاتل , بتمسخر به مومن میگوید ترا میکشم و میفرستم بهمان جنّتی که میگویی و وعده میکنی
و عجب است که او راست ترین حرف خویش را بر سبیل انکار و تمسخر میگوید !!!
قِیلَ ادْخُلْ الْجَنَّةَ
...